Verslag Para ijshockeywedstrijd Nijmegen – Dordrecht
Wanneer ik de deuren van het Triavium binnenstap en die eerste koude ademstoot me tegemoet komt, weet ik weer waarom ik para ijshockey zo graag fotografeer. Het is rauw, eerlijk en vol emotie — en bovenal: het is sport in zijn puurste vorm. Vandaag sta ik hier om de wedstrijd tussen de Nijmegen Devils en de Lime Kings Dordrecht vast te leggen, en de energie in de hal is direct voelbaar.
Terwijl de spelers het ijs opkomen, rinkelt het geluid van de sledes als een soort ritmische aankondiging. Als fotograaf krijg ik altijd een lichte adrenalinekick: ik moet anticiperen, reageren, bewegen — het is bijna een sport op zich. De Devils starten fel, en binnen enkele minuten duiken er al twee spelers samen een bocht in. Het is mijn taak om dat ene moment te vangen: de snelheid, de kracht, het doorzettingsvermogen in één beeld.
Wat para-ijshockey bijzonder maakt, is de intensiteit waarmee iedere speler het ijs betreedt. Geen excuses, geen beperkingen die hen tegenhouden — alleen strijdlust, teamspirit en de wil om te laten zien wat ze kunnen. Vanuit mijn lens zie ik vooral de blikken: geconcentreerd, strijdvaardig en soms met een knipoog naar elkaar. Dit is een community die elkaar draagt, zowel letterlijk als figuurlijk.
Tijdens de pauzes probeer ik de sfeer vast te leggen: de vrijwilligers die alles soepel laten verlopen, ouders en supporters die met een mix van trots en spanning toekijken, en de spelers die met elkaar dollen alsof ze al jaren in dezelfde kleedkamer zitten. Het zijn die momenten buiten de actie die het verhaal compleet maken.
De tweede helft brengt nog meer spektakel. De Lime Kings zetten de aanval in, Nijmegen countert scherp, en ik beweeg mee langs de boarding om geen enkele kans te missen. Een paar keer moet ik een veilige hoek zoeken wanneer een slede speler met volle snelheid op me afkomt — hoort erbij, zeg ik dan maar. En eerlijk: dat maakt het fotograferen alleen maar leuker.
Aan het einde van de wedstrijd is er geen teleurstelling, geen frustratie. Beide teams lachen, geven elkaar high fives en delen complimenten uit alsof ze één grote ploeg zijn. Ik klik nog wat sfeerbeelden: jeugdspelers die nieuwsgierig kijken, sticks die worden opgeborgen, een keeper die even uitademt.
Terwijl ik mijn apparatuur weer inpak, weet ik dat ik vandaag meer heb vastgelegd dan een sportwedstrijd. Para ijshockey is een verhaal van kracht, inclusie en plezier — en voor mij als fotograaf is het een eer om dat verhaal beeld voor beeld te mogen vertellen.
